(ภาพนี้จากผนังโบสถ์ บ้านทุ่งคา ต แม่สุก อ แจ้ห่ม ลำปาง)
พึงเห็นว่า ชีวิตนั้นแสนสั้น
ภิกษุทั้งหลาย !
ฝ่ายภิกษุพวกที่เจริญมรณสติอย่างนี้
ว่า “โอหนอ เราอาจจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง
ชั่วขณะฉันอาหารเสร็จเพียงคำาเดียว.
เราพึงใส่ใจถึงคำาสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าเถิด.
การปฏิบัติตามคำาสอนควรทำาให้มากแล้วหนอ” ดังนี้ก็ดี,
ว่า “โอหนอ เราอาจจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง
ชั่วขณะที่หายใจเข้าแล้วหายใจออก
หรือชั่วหายใจออกแล้วหายใจเข้า.
เราพึงใส่ใจถึงคำาสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าเถิด.
การปฏิบัติตามคำาสอนควรทำาให้มากแล้วหนอ” ดังนี้ก็ดี,
ภิกษุเหล่านี้ เราเรียกว่า เป็นผู้ไม่ประมาทแล้ว,
เป็นผู้เจริญมรณสติเพื่อความสิ้นอาสวะอย่างแท้จริง.
ภิกษุทั้งหลาย !
เพราะฉะนั้น ในเรื่องนี้
พวกเธอทั้งหลาย พึงสำาเหนียกใจไว้ว่า
“เราทั้งหลาย จักเป็นผู้ไม่ประมาทเป็นอยู่,
จักเจริญมรณสติ เพื่อความสิ้นอาสวะอย่างแท้จริง” ดังนี้.
ภิกษุทั้งหลาย !
เธอทั้งหลาย พึงสำาเหนียกใจไว้อย่างนี้แล.
อฏฺฐก. อํ. ๒๓/๓๒๗/๑๗๐.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น