สารบัญ

สารบัญ

 ๑ ก่อให้เกิดอนุสัยทั้ง ๓ 

 ๒. ไม่อาจที่จะหลุดพ้นไปจากทุกข์ 

 ๓. เพลินอยู่กับอายตนะ เท่ากับ เพลินอยู่ในทุกข์ 

 ๔. ลักษณะของการอยู่อย่างมีตัณหาเป็นเพื่อน 

 ๕. ไม่อาจถึงซึ่ง ความเจริญงอกงาม ไพบูลย์ในธรรมวินัย 

 ๖. ละความเพลิน จิตหลุดพ้น 

 ๗. ความพอใจ เป็นเหตุแห่งทุกข์ 

 ๘. เมื่อคิดถึงสิ่งใด แสดงว่าพอใจในสิ่งนั้น 

 ๙. ภพแม้ชั่วขณะดีดนิ้วมือก็ยังน่ารังเกียจ  

 ๑๐. ตัณหา คือ “เชื้อแห่งการเกิด” 

๑๑. เมื่อมีความพอใจ ย่อมมีตัณหา 

 ๑๒. ตัณหา คือเครื่องนำาไปสู่ภพใหม่  อันเป็นเหตุเกิดทุกข์ 

 ๑๓. สิ้นความอยาก ก็สิ้นทุกข์ 

 ๑๔. มีความเพลิน คือมีอุปาทาน ผู้มีอุปาทานย่อมไม่ปรินิพพาน 

 ๑๕. ในอริยมรรคมีองค์ ๘ 

 ๑๖. ทรงตรัสว่า “เป็นเรื่องเร่งด่วนที่ต้องเร่งกระทำ” 

 ๑๗. ต้องเพียรละความเพลินในทุกๆ อิริยาบถ 

 ๑๘. ความเพียร ๔ ประเภท (นัยที่ ๑) 

 ๑๙. ความเพียร ๔ ประเภท (นัยที่ ๒) 

 ๒๐. เมื่อมีสติ ความเพลินย่อมดับ 

 ๒๑. กายคตาสติ มีความสำาคัญต่ออินทรียสังวร 

 ๒๒. อินทรียสังวร ปิดกั้นการเกิดขึ้นแห่งบาปอกุศล 

 ๒๓. อินทรียสังวร เป็นเหตุให้ได้มาซึ่งวิมุตติญาณทัสสนะ 

 ๒๔. ผู้ไม่สำารวมอินทรีย์คือผู้ประมาท ผู้สำารวมอินทรีย์คือผู้ไม่ประมาท 

 ๒๕. ความไม่ประมาท เป็นยอดแห่งกุศลธรรม 

 ๒๖. ผู้มีอินทรียสังวร จึงสามารถเจริญสติปัฏฐานทั้ง ๔ ได้ 

 ๒๗. อาสวะบางส่วนสามารถละได้ด้วยการสำารวม 

 ๒๘. อาสวะบางส่วนสามารถละได้ด้วยการบรรเทา 

 ๒๙. ผลที่ได้เพราะเหตุแห่งการปิดกั้นอาสวะ   

 ๓๐. ความหมายแห่งอินทรีย์ 

 ๓๑. ลักษณะของผู้สำารวมอินทรีย์ 

 ๓๒. ผู้ที่ถึงซึ่ง ความเจริญงอกงาม ไพบูลย์ ในธรรมวินัย 

 ๓๓. กระจายซึ่งผัสสะ 

 ๓๔. ตามแนวแห่งสัมมาสังกัปปะ 

 ๓๕. ย่อมยุบ ย่อมไม่ก่อ ย่อมขว้างทิ้ง ย่อมไม่ถือเอา ซึ่ง... ขันธ์ ๕ 

 ๓๖. เห็นประจักษ์ตามความเป็นจริง 

 ๓๗. พึงเห็นว่า ชีวิตนั้นแสนสั้น 

 ๓๘. ผู้ได้ชื่อว่า อินทรีย์ภาวนาชั้นเลิศ 

 ๓๙. ผู้เข้าไปหาเป็นผู้ไม่หลุดพ้น  ผู้ไม่เข้าไปหาย่อมหลุดพ้น 

 ๔๐. เพราะไม่เพลิน จึงละอนุสัยทั้ง ๓ ได้ 

 ๔๑. ย่อมหลุดพ้นไปจากทุกข์ 

 ๔๒. ลักษณะของบุคคลสี่ประเภท   

 ๔๓. ความไม่ประมาท ยังกุศลธรรมทั้งหลายให้เกิดขึ้น 

 ๔๔. พินัยกรรม ของพระสังฆบิดา 

 บันทึกท้ายเล่ม